عید مبعث، دمیده گشتن روح حیات طیبه به کالبد فسرده بشر و آغاز زندگی حقیقی، بر حق جویان عالم مبارک باد!

بسم الله الرحمن الرحیم

آغاز دعوت علنی رسول خاتم صلی الله علیه واله و شیوه های خاص تبلیغی آن حضرت

به مناسبت عید مبعث سر آغاز حیات حقیقی بشر

آن روز مردمی که در کوچه های مکه به هم می رسیدند به یکدیگر خبر می دادند که او را دیده اند به سوی کوه صفا می شتافته ...

- آیا او را ندیدی که چه شتابان به سمت صفا گام بر می داشت؟!

- آری رفتنش را دیدم لیک نمی دانم از پی چه کاری می شتافته!

- به گمانم اتفاقی افتاده است چرا که مردمان نیز از پی او به همان سمت روانه بوده اند.

ادامه متن

بسم الله الرحمن الرحیم

چند روز پیش ایمیلی از طرف یکی از دوستانم به دستم رسید وقتی آن را باز کردم با تصویری بسیار زیبا که خود آن را تصویر سازی نموده بود مواجه شدم دوست من زحمت زیادی کشیده و کار جالب و بس پرمحتوایی را در زمینه مهدویت ارائه نموده بود. با این وصف نکاتی در کار این هنرمند به چشم می خورد که ضمن یاد داشتی به وی تذکر دادم و تصور می کنم توجه به این موارد برای هر هنرمندی ضروری باشد:

ادامه متن

عید ولایت و فرصت تجدید میثاق

سپاس خدای را که تلخی و تلخ کامی محرم را و سوز و گداز و اشک و آه صفر را به شادی و سرور ربیع پایان داد و به م‍‍ژده هلاکت دشمنی پلید، اهل بیت مطهر (ع) را دلشاد ساخت و زود باشد که به همین روشنی خزان غم فزا و زمستان یخبندان غیبت را نیز به شادکامی ظهور، سرانجام دهد!

ادامه متن

مرزهای باریک تر از مو

مرد، اندوهگین و پریشان احوال در اتاق قدم می زد، آنچه شنیده بود لحظه ای از خاطرش محو نمی شد، مدام جملات آن را در ذهن خود پس و پیش می کرد تا بلکه توجیحی مناسب برایش پیدا نماید: شاید منظورش این بوده؛ یا این که می خواسته چنین بگوید... نه باور نمی کنم درباره من این طور قضاوت کرده باشد … .

ادامه متن

عداس

باغبان جوان با بیل خس و خاشاک را از میان جوی کنار زده و مسیر آب را باز می کرد که صدای برادر توجه اش را به خود جلب کرد: هی عتبه بیا ببین آنجا چه خبر است گویا کسی را مورد هجوم قرار داده اند، او به از دستشان گریخته به این سو می آید.

… غریو و هیاهو کوچه را پر کرده بود جمعیت سنگ به دست همانطور پی در پی سنگ پرت کرده و ناسزا می گفتند و مرد با سیمایی گردآلود و مجروح از آنان دور می گشت، سرانجام از آبادی فاصله گرفت و در کنار پرچین باغ زیر سایه درختی نشست و به دیوار تکیه زد.

ادامه متن

یک گنج و پنج نشانه

مولایمان امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب علیه السلام ضمن وصیت گران قدر و سفارش مؤکّد خویش خطاب به فرزندان و شیعیان و دیگر تشنگان حقیقت چنین فرموده اند:

فَکَتَبْتُ إِلَیْکَ کِتَابِی هَذَا مُسْتَظْهِراً بِهِ- إِنْ أَنَا بَقِیتُ لَکَ أَوْ فَنِیتُ- فَإِنِّی أُوصِیکَ بِتَقْوَى اللَّهِ أَیْ بُنَیَّ- وَ لُزُومِ أَمْرِهِ وَ عِمَارَةِ قَلْبِکَ بِذِکْرِهِ وَ الِاعْتِصَامِ بِحَبْلِهِ- وَ أَیُّ سَبَبٍ أَوْثَقُ مِنْ سَبَبٍ بَیْنَکَ وَ بَیْنَ اللَّهِ إِنْ أَنْتَ أَخَذْتَ بِهِ- … .

یعنی:

پس این وصیت را نوشتم تا تو را پشتیبانى کند خواه من زنده باشم خواه مرده.

من تو را سفارش می کنم به رعایت «تقوا» ی خدا و این که ملتزم «امر» او باشی و پیوسته قلب خویش را به «ذکر» وی آباد نگاه داری و به «حبل» او اعتصام جویی، پس کدامین وسیله و سَبَبٍ مطمئن تر و مورد وثوق تر از آن «سَبَبی» یست که واسطه بین تو و خداوند بوده تو را به او پیوند می دهد البته اگر آن وسیله را اختیار کرده باشی.

ادامه متن