گذرگاه مخوف(۹)

بسوی موقف

در این صحرای پهناور بی انتها نه سایبانی هست، نه تکیه گاهی و نه محل استراحتی.

خلایق از اولین تا آخرین آنها به پا ایستاده اند.

فرشتگان و ماموران الهی آنان را از بیقوله های گور و لانه پرندگان و جایگاه درندگان و میادین جنگ بیرون کشیده و به سوی پروردگار آورده و اینک خاموش و سر به زیر، صف در صف ایستاده اند.

از شدت تکان های زمین، مردم آرامش خود را از دست داده و آسوده ترین آنها کسی است که در این گیر و دار جای پایی یافته باشد.

عرق از گونه ها سرازیر و اضطراب و وحشت، آنان را فرا گرفته.

صداها از اوج فرو افتاده و آرام گشته و گردن ها به تواضع خم شده.

آرزوهای دور و دراز پایان پذیرفته، دلها ساکن گردیده، درهای حیله و فریب بسته شده، مستی دنیا از سرشان پریده، چرت مرگ پاره شده، پرده های جهل و نادانی، غفلت و شهوت پرستی و هوای نفس از مقابل دیدگان کنار رفته، اسرار پوشیده آشکار و رازها فاش شده، خفتگان دنیا بیدار گشته، بیدار و بینا.

فرشتگان را می بینند و صدایشان را می شنوند و اینک در محضر پروردگار ایستاده و او را چنان حاضر و ناظر می یابند که گویی به او می نگرند و صدای او را می شنوند.

بانگی ملکوتی در فضا می پیچد که امروز داوری و حکومت از آن پروردگار عالمیان است. از هیبت این ندا لرزه بر اندام ها افتاده و سرها فرو می افتد.

هر گروه و امتی با پیشوای خویش در گوشه ای از این گذرگاه اجتماع نموده اند. فردی به عنوان شاهد بر کرسی ایستاده و شخص دیگری مردم را به سوی او سوق می دهد.

هیاهویی در محشر می پیچد. هزاران فرشته دستگیره های دوزخ را گرفته و به این سمت می آورند. هنگام عبور از میان مردم، بانگ مهیبی برخاسته، شعله آتش آنچنان زبانه می کشد که اگر فرشتگان مانع نشوند، اهل محشر همگی می سوزند.

در این وقت فریاد جدال عده ای از مردم با یکدیگر به گوش می رسد. قابیل دامان هابیل را گرفته به او التماس می کند که من برادر تو هستم، مرا با خود ببر. هابیل او را کنار زده و در حال دور شدن ازاو می گوید: من از تو بیزارم. ابراهیم از آذر -سرپرست خود- می گریزد. پسر نوح در پی پدر می دود و نوح نهیب می زند که: از من دور شو! تو اهل من نیستی...

فرشتگان با گرزهای آتشین عده ای را به سمت رهبرانشان می رانند و آنان چون به هم می رسند، پرخاش نموده و یکدیگر را می رانند و هر یک دیگری را متهم می کند که تو موجب گمراهی من بودی!

به اینگونه نسبت ها میان افراد گسسته شده، هر یک به پیشوایان و هم کیشان خود می پیوندند...

ادامه دارد...