یکی از تکالیفی که مردم در عصر غیبت نسبت به امام زمانشان علیه السلام دارند این است که در نیازها و احتیاجات روزمره ی زندگی و نیز گرفتاری ها و معضلات به امام عرض حاجت کرده و حل مشکلات خویش را از آن بزرگوار بخواهند.

استغاثه به درگاه امام و درخواست یاری از او در حقیقت همان کمک خواستن از خداوند به شمار می رود و در مقابل رجوع به غیر امام و حاجت طلبی و فریادخواهی از دیگران عملی نکوهیده به حساب می آید.

در کافی چنین آمده است:

حسین بن الوان گوید در مجلس درسی شرکت می کردم که هزینه ی سفرم تمام شد. یکی از دوستانم گفت: در این گرفتاری به چه کسی امید واری؟

گفتم به فلانی.

گفت پس به خدا قسم حاجت تو برآورده نخواهد شد و به آرزویت نخواهی رسید. پرسیدم خدا تو را رحمت کند از کجا دانستی؟

گفت امام صادق علیه السلام فرمود:

«در کتابی خوانده که خداوند تبارک و تعالی می فرماید: به عزّت و جلال و بزرگواری و رفعتم سوگند هرکس به غیر من امید بندد آرزوی او را با ناامیدی قطع می کنم و نزد مردم، جامه ی خواری بر او می پوشانم و او را از نزدیکی خود رانده و از فضلم دور می کنم.

چه گونه او در گرفتاری ها به غیر من آروز می بندد. در صورتی که گرفتاری ها را من ایجاد کردم. در فکر خود به دیگران امیدوار می شود و در خانه ی غیر من را می کوبد حال آن که کلید همه ی درهای بسته نزد من است و در خانه ی من به روی کسی که مرا بخواند باز می باشد.

کیست که در گرفتاری ها به من امید بسته و من امیدش را قطع کرده باشم؟!

کیست که در کارهای بزرگش به من امیدوار گشته و من امیدش را از خود بریده باشم؟!

من آرزوی بندگانم را محفوظ نگه داشته ام لکن آن ها به حفظ و نگهداری من راضی نگشته اند.

و آسمان هایم را از کسانی که از تسبیح من خسته نشوند پر کرده ام و به آن ها فرمان داده ام که درهای میان من و بندگانم را نبندند ولی آن ها به قول من اعتماد ننموده اند. مگر آن بنده نمی دادند که چون حادثه ای برایش رخ دهد کسی جز به اجازه ی من آن را از وی رفع نمی کند، پس چرا از من روگردان است؟! من با جود و بخشش خود آن چه را نخواسته به او می دهم سپس آن را از او می گیرم و او برگشتنش را از من نمی خواهد بلکه از غیر من می خواهد. او درباره ی من فکر می کنم که ابتدا پیش از خواستن او عطا می کنم ولی چون از من بخواهد به سائل خود جواب نمی گویم.

مگر من بخیلم که بنده ام مرا بخیل می داند؟!

مگر هر جود و کرمی از من نیست؟!

مگر عفو و رحمت به دست من نیست؟!

مگر من محل آرزوها نمی باشم؟!

پس چه کسی می تواند آرزوها را پیش از رسیدن به من قطع کند؟!

آیا آن ها که آرزوی خود را نزد دیگر می برند از من نمی ترسند؟!

اگر همه ی اهل آسمان و زمین به من امید ببندند و به تک تک آن ها به اندازه ی امیدواری همه شان بدهم به قدر عضو مورچه ای از مُلکم کاسته نشود، چه گونه کاسته شود از مُلکی که من سرپرست اویم؟ پس وای به احوال آن ها که از رحمت من نومید شده اند و وای بر آن ها که نافرمانی من می کنند و از من پروا ندارند.» (اصول کافی/ج۳/ص۱۰۸/ح۷)

تذکر این نکته ضروری به نظر می رسد که عرض حاجت نمودن و طلب همه ی حوائج از امام به این مفهوم نیست که از تلاش های معمول زندگی مانند انتخاب شغل، مراجعه به فروشنده و طبیب و امثال آن خودداری کرده و بدون هیچ تلاشی متوقع باشیم که مایحتاج مان به دستمان برسد و نیازهایمان رفع گردد، بلکه مقصود اینست که بدانیم و متوجه باشیم که خداوند این گونه مقدر فرموده که تمامی آن چه بناست به ما برسد باید از مسیر امام و حجت زمان برسد(واسطه ی فیض الهی) لذا باید کانون توجه و چشم امیدمان تنها به مولایمان باشد، به عنوان مثال اگر به طبیب رجوع می کنیم بدانیم و متوجه باشیم که شفای ما به خواست خدا و توسط حجتش می باشد اما به دست طبیب.

لذا یکی از اهداف طرح خروش اینترنتی «دادخواست به مصلح حقیقی» توجه دادن جوامع بشری به این نکته است که برای پایان بخشیدن به آشوب های عظیم خودساخته اش به محضر اهل بیت علیهم السلام بازگشته و حل مشکلاتش را خالصانه از کسی به خواهد که خداوند به وی مقام «باب الحوائجی» بخشیده و از سردرگمی و این سو و آن سو رفتن و آزمودن روش های ناکارامد دیگران پرهیز نماید.