در مبحث پیشین دیدیم که امام عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف شیعیان را امر نمودند که از تمایل به راست و چپ بپرهیزند و نیت، خط مشی، مسیر و راه میانه ی خود را بر اساس مودت و سنت واضحه بر گزینند.

مودت در مباحث اعتقادی شیعه از جایگاهی بس رفیع برخوردار است و درواقع اصل استواری می باشد که خداوند در قرآن کریم به آن فرمان داده است.

درآیه 23 شوری آمده :

«قل لا اسئلکم علیه اجرا الا المودة فی القربی»

در شأن نزول این آیه آمده:

ابن بابویه از حضرت رضا علیه السلام روایت کرده که فرمود:

«سبب نزول آیه، آن بود که چون رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم در مدینه منوره مال و ثروتی نداشت و اتفاقاتی پیش می آمد که احتیاج به مال داشت، انصار و اصحاب با خود گفتند: خدای تعالی ما را به دست پیامبر خدا صلی الله علیه و آله و سلم هدایت فرموده است و مخارجی برای حضرتش پیش می آید که قادر نیست به آن اقدام کند. اگر ما برای او مالی جمع کنیم روا باشد.

لذا حضور پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم رفته و عرضه داشتند: ای رسول خدا تن و جان و مال من به فدای تو است، می خواهیم قسمتی از اموال خود را حضورتان تقدیم نماییم تا تو را مستغنی و بی نیاز کنیم.

پروردگار آیه فوق را نازل نمود و فرمود:

ای محمد! به این مردم بگو من از شما مزد رسالت طلب نمی کنم مگر آن که مودت مرا در حق اهل بیت و ذریه ای ام منظور دارید و دوستدار و علاقمند به آل عصمت و طهارت باشید که این نیز به نفع خود شماست زیرا وسیله ی هدایت یافتن شماست.»

(تفسیر جامع/ج۶/ص۲۳۶)

شیخ طبری در کتاب الرابعه فرموده: «ما اسئلکم علیه» یعنی بر تبلیغ وحی و قرآن و دعوت به سوی خداوند سبحان هیچ اجری را یا مالی را که عطا نمایید نمی طلیم. (مرآة العقول/ج۲۶/ص۵۷۲)

در حقیقت آیه در ارتباط با اجر تلاش ها و زحمات پیامبر در مسیر اجرای فرمان الهی و انجام رسالت خویش نازل گشته است.

اکنون باید دید که رسالت پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم چه بوده است؟!

روایات بسیاری در این زمینه وارد گردیده که به وضوح روشن کننده ی محتوای رسالت انبیاء الهی از جمله رسول گرامی اسلام می باشد:

- محمد بن مسلم از امام باقر(ع) که می فرمود:

«خدای متعال از پیامبران بر ولایت علی(ع) پیمان گرفت و از آنان پیمان گرفت که ولایت علی(ع) را تبلیغ کنند.» (بحار الانوار (۲۶/ ۲۸۰و۲۸۱)

- ابی جارود گوید: بامام باقر(ع) عرض کردم:

«یا بن رسول الله! آیا شما دوستی و دلباختگی و پیروری مرا نسبت به خود می دانید؟ فرمود: آری.

عرض کردم: من از شما پرسشی دارم که می خواهم به من پاسخ فرمائی، زیرا چشمم نابیناست و کمتر راه می روم و نمی توانم همیشه به زیارت شما آیم.

فرمود: حاجتت را بپرس.

عرض کردم: دینی که شما و خاندانتان خدا را با آن عبادت می کنید، بمن بفرمایید تا من هم خدای عز و جل را با آن دینداری کنم.

فرمود: اگر پیشگفتار را کوتاه آوردی ولی پرسشی بزرگ نمودی. بخدا دین خود و پدرانم را که خدای عز و جل را با آن دینداری می کنیم بتو می گویم. آن دین شهادت به وحدانیت خدا و رسالت محمد(ص) و اقرار به آنچه او از جانب خدا آورده و ولایت ولی ما و بیزاری از دشمن ما و گردن نهادن بفرمان ما و انتظار قائم ما و کوشش و پرهیزگاری است.»

(اصول کافی ج۳ کتاب ایمان و کفر باب پایه های اسلام ح ۱۰ ص۲۷)

• امام صادق(ع) فرمود: «همانا خدای تبارک و تعالی شریعتهای نوح و ابراهیم و موسی و عیسی (ع) را بمحمد(ص) عطا فرمود و آن شرایع یکتاپرستی است و اخلاص و ترک بت پرستی و فطرت حنیفیه آسان و اینکه گوشه گیری و صحرا گردی نیست...» (کافی ج۳ باب شرایع ص۲۷ ح۱)

• امام باقر(ع) فرمود: «اسلام روی پنج پایه نهاده شده: نماز و زکاة و روزه و حج و ولایت و چنانکه برای ولایت فریاد زده شده است، برای هیچ چیز دیگر فریاد زده نشده.» (اصول کافی ج۳ کتاب ایمان و کفر باب پایه های اسلام ح۱ ص۲۷)

به علاوه در آیه « یا ایها الرسول بلغ ما انزل الیک من ربک و ان لم تفعل فما بلغت رسالته...» (مائده/۶۷) تاکید شده که اگر پیامبر صلی الله علیه و آله به ابلاغ آن چه بر او نازل گردیده نپردازد در حقیقت رسالت خود را به انجام نرسانیده است.

همچنین در آیه چنین آمده : «الیوم اکملت لکم دینکم و اتممت علیکم نعمتی و رضیت لکم الاسلام دینا.» (مائده/۳)

امروز دین شما را به حد کمال رسانیدم و نعمت خود را بر شما تمام کردم و دین اسلام را برایتان برگزیدم.

طبرسی از حضرت صادق(ع) روایت کرده که فرمود:

«وقتی که این آیه نازل شد پیغمبر اکرم(ص) فرمود الله اکبر! بزرگ تر است خداوند بر اتمام دین و تکمیل نمودن نعمت خود و بر راضی بودنش بر دین اسلام و رسالت من و ولایت علی بن ابی طالب بعد از من و فرمود: هرکه را من مولای او هستم، علی مولای اوست. پروردگارا دوست بدار هرکسی را که علی را دوست بدارد و دشمن بدار هرآنکه علی را دشمن می دارد.» (مجمع البیان ج۲ ص۱۵۹)

با توجه به شأن نزول این دو آیه شریفه که در ارتباط با ابلاغ ولایت امیرالمؤمـنین علی و اهل بیت عصمت علیهم السلام بوده است (به خطابه ی غدیر رجوع کنید) به روشنی می توان به اهمیت و عظمت محتوای رسالت پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم پی برد.

از مجموع آنچه گفته شد چنین نتیجه گرفته می شود که نه فقط رسالت پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله وسلم بلکه رسالت تمام پیامبران و رسولان الهی حول ابلاغ ولایت امیرالمؤمـنین علی و اهل بیت عصمت و طهارت علیهم السلام قرار داشته است.

پس آیا اکنون نباید اجر و مزدی که برای چنین مأموریت عظیمی تعیین گردیده با خود آن مأموریت تناسب داشته و با همان اهمیت و عظمت مطرح گردد؟

ادامه دارد...