عید ولایت و فرصت تجدید میثاق

سپاس خدای را که تلخی و تلخ کامی محرم را و سوز و گداز و اشک و آه صفر را به شادی و سرور ربیع پایان داد و به م‍‍ژده هلاکت دشمنی پلید، اهل بیت مطهر (ع) را دلشاد ساخت و زود باشد که به همین روشنی خزان غم فزا و زمستان یخبندان غیبت را نیز به شادکامی ظهور، سرانجام دهد!

سپاس خدا را که در همین روز و همین نیک ایام، از جانب خود حجت و پیشوایی بر ما برگزید و به وسیله ی وی از گمراهی ابدی و مرگ جاهلی نجاتمان داد.

سپاس خدای را که سرپرستی دلسوز و صاحب اختیاری معصوم و ولی ای دانا و حکیم برما قرار داد تا لقمه های معرفت را از سفره ی پاک و پر برکت او برگیریم.

سپاس پروردگار را که امام، این رهنمای دلسوز و رفیق همدل و پدر مهربان و شفیق و برادر حامی را برایمان انتخاب نمود تا در این جهان سراسر رمز و راز، سرگردان و گرفتار و بی پشتیبان رها نگردیم و به تکیه گاهی محکم و سقفی رفیع و دژی سترگ و پناهگاهی امن و امان دلالتمان نمود تا از نیرنگ های شیاطین جن و انس به او پناه بریم.

چشمه ساری جوشان فرو افشاند تا به نوشیدن از شهد گوارا ی حکمتش از گنداب های بد بوی دیگران بی نیاز باشیم.

سپاس کردگار را که موعود غدیر بر ما امیر شد، او که جد گرامیش رسول خاتم (ص) – در میثاقنامه غدیر- بر همگان وصفش نموده و از وی نشانه ها داده که:

ای مردم! آگاه باشید او پشتوانه و حامی دین است.

آگاه باشید او تمامی دژها را فتح و ویران خواهد ساخت.

آگاه باشید او هدایت کننده قبیله های شرک است.

آگاه باشید او انتقام خون دوستان خدا را باز خواهد ستاند.

آگاه باشید او یار و یاور دین خدای بزرگ می باشد.

آگاه باشید او نهری پر آب از دریایی ژرف است.

آگاه باشید او فاضلان را به فضل و جاهلان را به جهلشان نشانه و [رتبه] می دهد.

آگاه باشید او برگزیده خدا و منتخب وی می باشد.

آگاه باشید او وارث تمامی دانشهاست و به تمامی علوم تسلط و احاطه دارد.

آگاه باشید او از خدایش برای شما گزارش کرده و از ایمان به خدا آگاهتان می سازد.

آگاه باشید او راه یافته و استوار و پابر جاست.

آگاه باشید او امور خلقت و خلایق از سوی خدا بر وی واگذار گردیده.

آگاه باشید تمامی پیام آوران گذشته به آمدنش نوید داده اند.

آگاه باشید که آن حضرت آخرین حجت الهی ست و پس از او دیگر حجتی نخواهد آمد حق به تماماً با وی و نور [هدایت] به تمامی نزد اوست.

آگاه باشید کسی را یارای چیرگی بدو نیست و کسی در ستیز با وی یاری نخواهد شد.

آگاه باشید او ولی خدا در زمین و داور دادار در میان آفریده هایش و امین خدای متعال در پنهان و پیدا ی اوست.

در همین روز بود که مولایمان فرمان امامت یافت و مهر از صحیفه ولایت برگرفت و طومار ولایت را به دستان مبارکش گشود، همان منشوری که امام صادق(ع) از آن خبر داده و فرموده:

«همانا پیش از رحلت پیامبر(ص)خداوند مکتوبی برایش فرستاد و به او فرمود ای محمد (ص) این را به عنوان وصیت خویش به نجبای خاندانت بسپار، رسول خدا از جبرییل سوال نمود که منظور از نجیبان چه کسانی هستند؟ و او پاسخ داد: امیر المؤمنین و فرزندانش.

بر آن نوشته مهرهائى از طلا بود، فرستاده خدا آن طومار سر به مهر را به امیرالمؤمنین (ع) داد و فرمود: یکى از آن مهرها را باز کند و بدانچه در آن است عمل کند، امیر المؤمنین (ع) یکى از آن مهرها را باز کرد و بدانچه در آن بود عمل کرد، سپس آن را به پسرش حسن داد و او هم مهرى را باز کرد و بدانچه در آن بود عمل نمود، سپس به حسین (ع) داد و او مهر خود را باز کرد و درآن خواند که به همراه قومی برای شهادت برخیز که آنان جز با تو سعادت شهادت نخواهند یافت و آنگاه نفس خویش را به خدای عز و جل بفروش، و او نیز بدین فرمان عمل نمود و سپس آن را به على بن الحسین (ع) داد وی نیز مهر را گشود، در آن نوشته بود: سر به زیر انداز و کلامی مگو و در خانه ‏ات بنشین و پروردگارت را بندگی نما تا مرگت در رسد و او نیز چنین کرده و بعد آن نامه را به پسر خود محمد بن على (ع) داد، او مهرى بر گرفت و خواند: براى مردم حدیث بگو و فتوى بده و جز از خدا عز و جل مترس، زیرا کسی را مجال سوء قصد نسبت به تو نمی باشد و ایشان نیز به تکلیف خود عمل کرد و آن نامه را به پسرش جعفر (ع) داد و او دید در آن نوشته: براى مردم حدیث بگو و فتوى بده و علوم خاندانت را منتشر ساز و پدران صالح خود را تصدیق نما و جز از خدا عز و جل مترس که تو در حرز و امانى، وی نیز این سفارش را انجام داد و سپس آن را به پسرش موسى (ع) داد و وى آن را به کسى که بعد از او است و به همین طریق تا قیام مهدى(عج) ادامه می یابد.»

(اصول کافى-ترجمه کمره ‏اى، ج‏2، ص: 371)

آری دوستان اینک -در چنین گرامی روزی- نوبت به مولا و صاحب اختیار ما رسید تا که مهر از صحیفه خداوند و وصیت نامه رسول(ص) بر گیرد و به فرمانی که پروردگارش برآن نگاشته عمل نماید:

فرمان قیام و اقامه عدل، فرج و ظفر، ظهور و استیلای حق و برپایی عدالت و امنیت! لیک تنها این نیست؛ پیش از آن روزگار تکلیف دیگری نیز هست: فرمان غیبت، خون دل و محنت، رنج بی شمار و صبر!

واما ما غیبت نشینان که از ازل میثاق یاری و همدلی با مولایمان بسته و ناممان را درکتیبه قائم آل محمد نوشته اند (1)، ما چطور؟

آیا از برای ما در آن منشور قدسی چه تقدیر کرده و نقشمان در ایام غیبت و غربت مولایمان کدام و جایگاهمان کجاست؟ سهم ما در کشیدن بارسنگین میثاق ولایت چیست؟

آیابدین نقش ویژه اندیشه کرده و برای تجدید میثاقی دو باره، آماده گشته ایم؟

پی نوشت:

امیر المؤمنین سلام الله علیه فرمود: اى حسین نهمین فرزند تو قائم بر حق است، او دین را ظاهر کرده و عدل را در زمین جارى می کند.

حسین علیه السّلام فرمود: عرض کردم: این قضیه عملى خواهد شد؟

فرمود: آرى به خداوندى که محمّد را براستى برگزید و او را به نبوت مبعوث کرد ولیکن او غیبت طولانى خواهد داشت که جز مردان مخلص که روح یقین در کالبد آنها جاى دارد در عقیده خود ثابت نخواهند ماند، و اینان هم افرادى هستند که خداوند میثاق ولایت ما را از آنان اخذ کرده و اینان را در دلهاى آنها جاى داده و با تاییدات خود آنان را تایید کرده است.

(زندگانى چهارده معصوم علیهم السلام/ (نصوص وارده بر غیبت حضرت صاحب علیه السلام) /ص 547)