بسم الله الرحمن الرحیم

چند روز پیش ایمیلی از طرف یکی از دوستانم به دستم رسید وقتی آن را باز کردم با تصویری بسیار زیبا که خود آن را تصویر سازی نموده بود مواجه شدم دوست من زحمت زیادی کشیده و کار جالب و بس پرمحتوایی را در زمینه مهدویت ارائه نموده بود. با این وصف نکاتی در کار این هنرمند به چشم می خورد که ضمن یاد داشتی به وی تذکر دادم و تصور می کنم توجه به این موارد برای هر هنرمندی ضروری باشد:

ضمن تقدیم سلام و سپاسگزاری از زحماتی که کشیده اید، نظر خود را در ارتباط با اولین طرحی که فرستاده بودید خدمتتان عرض می کنم قبلا اعلان می کنم که این موارد صرفا جنبه شخصی داشته و احتمالا با نظریات دیگران تفاوت خواهد داشت.

در تصویر شما این عناصر مشاهده می شود:

جاده سرسبز: که حکایت از بعد مسافت و فاصله دارد.

سواری که پرچمی به دست دارد و بر آن آیه شریفه زیر دیده می شود وَ قُلْ جاءَ الْحَقُّ وَ زَهَقَ الْباطِلُ إِنَّ الْباطِلَ کانَ زَهُوقاً (اسرا/81))

این نیز نشانه از ایام موفور السرور ظهور و قیام جهانی دارد (این آیه یک «و» کم دارد).

سوار نورانی: که کسی نیست جز وجود مبارک امام زمان (ع)بدون شک روزی خواهد آمد و گیتی را از عدل و داد خواهد آکند!

در ابتدای این جاده دو دست که هدیه ای را در خود گرفته:

که نماد شیعه ایست که چشم به نا پیدای غیبت دوخته و در انتظار عصر ظهور به سر می برد و امیدوار است که به زودی مقتدایش اذن ظهور یافته واو بتواند هدیه ای را که برایش تهیه و طی این سالها نگهداری کرده تقدیمش نمایید.

* * *

دو بُعد از مقامات امام زمان (ع)

وجود مبارک صاحب زمان عج دارای دو مقام جداگانه و ممتاز از یکدیگر می باشند: مقام امامت، مقام قائمیت

مقام اختصاصی ایشان که مورد توجه عموم افراد جامعه می باشد مقام قائمیت نام دارد.

همانگونه که می دانیم خداوند تعالی اراده فرموده اند که سرانجام و خاتمه ی کار زمین را به عدل و داد ختم نموده و دین مورد پسند خویش اسلام را بر صحنه گیتی حاکم گردانند.و آن سردار منصور که این وظیفه خطیر بر عهده وی نهاده گردیده کسی نیست جز مولایمان حضرت مهدی (عج )!

همه شیعیان بلکه همه کائنات در انتظار آن روزگار شادی بخش نشسته و یاری ها و هدایای خویش را برای مقتدای خویش ذخیره کرده‌اند که انشاالله نزدیک باشد آن روز!

و اما مقام امامت حضرت مهدی (ع):

این همان مقامی است که بین آن حضرت و پدران بزرگوار و ائمه پیشین(ع) مشترک می باشد. در واقع او نیز چون دیگر ائمه وظیفه سرپرستی و رسیدگی به شیعیان عصر حاضر و رعایای خود را بر گردن داشته و به خوبی انجام می دهند، با این تفاوت که اکنون عصر غیبت بوده و برخلاف ائمه پیشین که محل زندگی و مسکن ایشان از مردم پنهان نبود و طالبان می توانستند به هر ترتیبی که هست در هر حال خود را به امام و حجت زمان خویش رسانیده و مستقیما با وی به گفتگو بپردازند، فیضی که امروزه در کمال تأسف، ما از آن محرومیم.

شیعیان این زمان از منزل و مسکن امام خود بی خبرند و مولایشان را به چهره نمی شناسند، آن بزرگوار را در خیابان و بازار می بینند و احیانا با وی گفتگو می نمایند لیکن ناشناخته!

یعنی تشخیص نمی دهند که با امام خود همکلام بوده‌اند و در روایات آمده وقتی ظهور واقع می گردد اکثر مردم با مشاهده امام زمان (عج) می گویند ما این آقا را قبلا هم دیده بودیم!

متاسفانه مقام امامت مولایمان مورد غفلت و بی توجهی عموم مردم قرار دارد و اغلب از این نکته غافلیم که بنا بر حدیث شریف ثقلین ما موظف به تمسک و اطاعت و پیروی از حجت زمان حضرت مهدی موعود(عج) می باشیم، تمسک در یک سری از اعمال و رفتار و وظایف معنا می شود که به طور خلاصه عبارتند از: پیوند قلبی و معنوی، گفتگو و نجوا، در امور زندگی با ایشان مشورت داشتن، در نظر گرفتن رضایتمندی حضرت در تصمیم گیری ها، اشتغال به خدمتگزاری و اختصاص دادن بهترین اوقات شبانه روز به اموری که به ایشان مربوط می شود وصَرف کردن حداقل بخشی از اموال در راه رضای ایشان که این کار اخیر در حقیقت همین صله و هدیه دادنی است که در حال حاضر مورد بحث ماست.

این همان نکته ایست که همه از جمله هنرمندان به آن توجه ندارند: همه این اتفاقات در زمان حال واقع می گردد نه آینده و در عصر ظهور!این وظایف و تکالیف به همین امروز ما مربوط می شود و نه آینده نا مشخص!

لذا در هنر و آثار هنرمندان ما نیز این غفلت نه چندان کوچک مشاهده می شود، در واقع به محض آن که ایده ای در زمینه حضرت مهدی (عج) مطرح می گردد، قلم به جولان آمده صحنه ای از چشم انداز عصر ظهور و انتظارکشیدن شیعیان به تجسم در می آید!

اگر چه مقوله غیبت، انتظار، ظهور و.... خود امری مقدس بوده و ما شدیدا به دعا کردن برای تعجیل در فرا رسیدنش امر گشته و موظفیم این نکته مهم را در همه امور از جمله در هنر خویش نیز آن را متجلی سازیم، لیکن نباید فراموش کنیم که غفلت از بُعد دیگر، یعنی حضور فعلی امام در صحنه زندگی نیز گناهی نا بخشودنی می باشد.

مشکل شیعه ی امروز غفلت از این حضور است و هنرمند رسالت دارد با هنر خود از جامعه غفلت زدایی نماید.

شیعه امروز مولایش را سفر کرده ای به دیار دور دست می پندارد که تنها می توان انتظار بازگشتش را کشید و برای سلامتیش دعا کرد، او با مولای خود رفیق نیست، درد و دل نمی کند، هدیه نمی دهد، مشورت نمی کند، به زیارت نمی‌رود و...

این جاست که تکرار می کنیم رسالت هنرمند از هر صنفی که باشد کنار زدن پرده تغافل و تساهل از مقابل دیدگاه جامعه می باشد.

لذا در زمینه نقاشی و طراحی نیز لازم است به این نکته توجه داشته باشیم که :

حضور امام عج در میان مردم را یاد آوری نماییم.

جز در مواقعی که قصد شرح غیبت و وصف انتظار و ...را داریم از علائم و نشانه های مرتبط با قائمیت مانند جاده طولانی، پرچم که نشانه ظهور است، اسب و شخص چشم دوخته به افق و امثال آن استفاده نکنیم بلکه در حد امکان از فضای مشترک و علائمی که نشانه تعامل و ارتباط معنوی بین ما و مولایمان است، استفاده کنیم به دنبال نشانه هایی باشیم که ناشناسانه زیستن در میان مردم را تداعی و تفهیم کند، نه سفر دور و دراز و نادیدنی بودن ایشان را!

در هر صورت ضمن تشکر از تلاش های بی دریغ و هنرمندانه شما تقاضا می کنم هنگام طراحی و به اصطلاح «اتد زدن» از این نکات غافل نشده و از خود آن بزرگوار برای الهام ایده های ناب یاری بگیرید.

موفق باشید